Τα νεύρα μου τις ρίζες μου βαθιά στη γη

Ύστερα ξαφνικά ήρθε η έκρηξη
Που με κομμάτιασε σ’ αμέτρητα κομμάτια
Κι έγινα πέτρες ή καλύτερα
Έγινα μια απ’ τις ανόμοιες πέτρες
Που αργότερα ήρθε η βαριά
Να διαμελίσει ακόμα μια φορά
Σ’ ακόμα πιο μικρά κομμάτια

Είμ’ ένα ελάχιστο χαλίκι
Ανάμεσα σ’ αμέτρητα άλλα χαλίκια

Ριγμένα εδώ μες στο καλούπι νιώθουμε
Τη γκρίζα μάζα του τσιμέντου γύρω μας
Να σφίγγεται να πήζει να μας δένει
Σε μια παράλογη καινούργια ενότητα