Τι διακεκριμένοι και ευκατάστατοι
Τι ταπεινοί και λιμασμένοι
Να τα σπαθιά, να τα λοφία και τα βρακάκια τους
αδειάζοντας, γεμίζοντας μια γούρνα στο Δρομοκαΐτειο

Καλοί, κακοί, αλαζόνες
έχουν όλοι τον ίδιο προορισμό
να αγγίζονται, να ποθούν, να εξευτελίζονται
εν τόπω φωτεινώ, εν τόπω χλοερώ, εν τόπω αναψύξεως

Εδώ θα βρείτε τα όνειρα και τα οστά ξεγυμνωμένα
στάση Αφαία Σκαραμαγκά, στην Ιερά Οδό
στις εσοχές, στα ντουλαπάκια φυλαγμένα

Να τα κεφάλια των τρυφερών, των λησμονημένων
των κοριτσιών, των αρχαγγέλων
να τα ωραία μάτια, τα εξαίσια χείλη, τα στήθη
το ομφάλιο κάλλος και τα επίγεια χάδια

Όλα αθροίζονται στο ίδιο πηλίκον
«Τι είναι ζωή; Τι μη ζωή; Και τι τ’ ανάμεσά τους;»
Τίποτα δεν διαρκεί στις μικροσυνοικίες του θανάτου

Γκάζι, Κεραμικός, Θησείον
κι ο Λαπαθιώτης σκόνη, μιά ξεχασμένη πόρνη
εν τόπω φωτεινώ, εν τόπω χλοερώ, εν τόπω αναψύξεως.

*Από τη συλλογή “Εξάγγελος”, εκδ. Περισπωμένη, 2021.