ΝΟΤΙΟΣ ΜΕΣΗΜΒΡΙΝΟΣ

Το μυαλό μου δηλώνει “εκτός”.
Οι σκέψεις κουλουριάζονται
σε μη ορατά τμήματα του κρανίου
-βόες σφιγκτήρες-
Το βλέμμα σαρώνει απαθώς τα αντικείμενα.
Άμμος εισχωρεί παντού.
Λεπτή σαν πούδρα.
Η έρημος χάνεται στο πορτοκαλί.
Εισπράττω λίγο-λίγο το τίμημα
Της υπερβάλλουσας στέρησης.
Πόση ηδονή εμπεριέχεται
Στην αυτοκαταστροφή μου;

*

ΠΟΛΙΟΡΚΙΑΣ ΕΓΚΩΜΙΟΝ

Με πυρπολεί ο Έρωτας
κι εγώ Τον αποδιώχνω.
Σφραγίζω πιθανά περάσματα
με διάφανη σιλικόνη.
Ασφαλής μετά,
Του κλείνω το μάτι,
Του βγάζω τη γλώσσα,
έχοντας, εν τούτοις, αφήσει μισάνοιχτη
μια σχισμή Κερκόπορτας,
ίσα για να κατοπτεύω τις αντιδράσεις.
Επί ματαίω, όλα.
Το υγρό πυρ ήδη κατακαίει
την Βασιλεύουσαν Πόλιν.

*Από τη συλλογή “Ο δρόμος άνοιγε στο τέλος”, εκδ. Θεμέλιο, 2017.