Μαρία Ταταράκη, Δύο ποιήματα

ΚΑΤΑ ΣΥΝΘΗΚΗΝ ΛΕΞΕΙΣ

Γράφω τις λέξεις που θα μου φέρουν,
Ό,τι άφησα στους καιρούς των υακίνθων
Σε κήπους προσευχών
Ή σε γυμνά τοπία ενατένισης
Του νόστου ανενδοίαστες λέξεις γράφω.
Διότι κι η άνοιξη που είπαμε δεν συνετελέσθη
Κι ας ντύθηκαν οι φίλοι τα ρούχα της πυρκαγιάς.
Μόνο τριγμοί
Υποσχέσεις αμυθήτων δακρύων.
Και συ μια πέτρα ή μια σιωπή εκεί.
Μικρή σαν κυκλάμινο Αντιγόνη.

*

ΕΛΕΕΙΝ ΤΕ

Οι λέξεις μου δεν δέχονται επισκέψεις
Πενθούν.-
Κάποτε αναγνωρίζεις ίχνη τους
σε μοναχικά κρινάκια της θάλασσας.
Άλλοτε πάλι, σε ελεγείες του Παντός.
Σχετίζονται με τα πράγματα
κατά τον τρόπο του έρωτα,
καθώς μια πανάρχαια ποίηση ορίζει.
Υπόκεινται στο εύσχημον κάποιου ρήματος.
Αισθήσεως Σημαντικού
Σαν χρώμα και σαν άρωμα.-

Εν τω συντεταγμένω λόγω είναι την διάνοιαν.

*Από τη συλλογή “Ηρωικά κορίτσια”, εκδ. Ακυβέρνητες Πολιτείες, β’ έκδοση, 2020.

Leave a comment