Στα δάση που κατέφυγαν οι εραστές
Και πλάνητες τα πάνδεινα υπέφεραν
Καλά αν θυμάστε, επίορκος ο μάγος κι η κοπέλα του
Για κείνην που αγάπησε και πρόδωσε,
Χρόνο αρκετό ούτε άκουσα-
Δυσάρεστο θα ήταν να μάθει από μένα
τι έγινε.
Από πληγές που αφόρμισαν ανήμπορος,
Η κόρη αγρίμι σκέτο, πηγαίνανε,
Την ώρα αυτή που είμαστε πλησίαζαν στα τείχη.
Εξόριστοι, ώς μέτρα τόσα πέραν,

Ενώ η δικιά μας σάλπιζαν πως βγαίνει για κυνήγι.

*Από τη συλλογή “Γεγονότα και ιστορίες της κυρα-Ροδαλίνας” (1990). Περιλαμβάνεται στο συλλογικό “Το άλλο του πράγματος – Ποίηση 1954-1994”, εκδ. Νεφέλη, 1995.