Φυσάει βαρδάρης γέρνει τη φωνή σου
θρυμματισμένη μνήμη στην πόλη που αγαπήσαμε
κουβέντες καθημερινές χαμόγελα αφές
από τετραγωνικά εκατοστά του δέρματός σου
φυσάει αέρας και σκορπίζει τη ματιά σου
μέσα τη μνήμη- ό,τι σου ‘δωσα και πήρα- μόνο
η καταχώρηση στο ημερολόγιο νωπή σχεδόν γραφή
κι αυτή θ’ αρχίσει λίγο-λίγο να ξεθωριάζει

*«Ποιητές της Θεσσαλονίκης» και από εδώ: https://christinehag.wordpress.com/2023/09/26/epilogos-sto-kalokairi/#like-5356