Μαζί με τους βράχους
το μαύρο ακτινιβόλο αλάτι
Αφτιά!
Τρίζουν οι στοιβάδες της Γης
φαγωμένες απ’ τον ύπνο
ενώ τις πατάει μια ηρεμία κολάσεως.
Πού είναι ο άνθρωπος που ξαναγεννιέται
μέσ’ απ΄ τις στάχτες κάποιας μεγάλης ποίησης;
Το χρυσό χέρι
που εγκαινιάζει κι αναπτύσσει
τις φυσικές επιστήμες;
Λόγια,
ερπετά της ασφυξίας.

*Περιλαμβάνεται στον βιβλίο “Τα μάτια σου δυό πυροβολισμοί στα τυφλά – Αναγνωστικό υπερρεαλιστικών ποιημάτων”, εκδ. Ρώμη, 2019. Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.