FIGMENTS
(Before falling asleep)

Fancy has placed me
on a white pillow.
The whiteness is not seen,
but I sense how a color so light
softens the support
offered to my tired
head.
A performance
staged by my memory.
am simply spectator,
the only one in the theater.
How many figures of the day
stampede over my night
fixing me with glances
bright with alarm,
so very apt to heighten
the dramatic elements!
Thus I recover my yesterday
with tomorrow’s unease,
now everything inside,
heavy with menace:
Let it happen for real
this more and more fantastic
show in a form
so very cinematic.

*
IN PLAIN SIGHT

Within sonorous nights,
those stars—soundless
to the human ear—
share our minutes and hours,

gleam with discreet glitters,
and are resolved into figures,
though tremulous, never equivocal
over so many secrets.

Does our knowledge distress us?
We will always feel reticent
before those vast spaces o
f feverish immensity.
The immensity offers no visions,
and is so superior to the mind
that in the darkness it says: stop,
do not give in to rapture.

Our visible sky houses
—so well named, so familiar—
stars over our hearths,
by paradox, such close friends.

*

ΑΠΟΚΥΗΜΑΤΑ
(Πριν κοιμηθώ)

Η φαντασία με έχει τοποθετήσει
σε ένα λευκό μαξιλάρι.
Η λευκότητα δεν φαίνεται,
αλλά αισθάνομαι πως ένα τόσο ελαφρύ χρώμα
μαλακώνει το στήριγμα
που προσφέρεται στο κουρασμένο μου
κεφάλι.
Μια παράσταση
σκηνοθετημένη από τη μνήμη μου.
Είμαι απλά ένας θεατής,
ο μόνος στο θέατρο.
Πόσες φιγούρες της ημέρας…
περνούν πάνω από τη νύχτα μου.
που με σημαδεύουν με τις ματιές τους…
Φωτεινές με συναγερμό,
τόσο ικανά να εντείνουν
τα δραματικά στοιχεία!
Έτσι ανακτώ το χθες μου
με την ανησυχία του αύριο,
τώρα τα πάντα μέσα μου,
βαριά υπό απειλή:
Αφήστε το να συμβεί πραγματικά
Αυτή η όλο και πιο φανταστική
παράσταση σε μια μορφή
τόσο πολύ κινηματογραφική.

*

ΣΕ ΚΟΙΝΗ ΘΕΑ

Μέσα σε ηχηρές νύχτες,
αυτά τα αστέρια -άηχα
στο ανθρώπινο αυτί-
μοιράζονται τα λεπτά και τις ώρες μας,

λάμπουν με διακριτικές λάμψεις,
και αναλύονται σε μορφές,
αν και τρεμάμενα, ποτέ διφορούμενα
για τόσα πολλά μυστικά.

Μας στενοχωρεί η γνώση μας;
Πάντα θα αισθανόμαστε επιφυλακτικοί
μπροστά σε αυτούς τους τεράστιους χώρους…
πυρετώδους απεραντοσύνης.
Η απεραντοσύνη δεν προσφέρει οράματα,
και είναι τόσο ανώτερη από το μυαλό
που στο σκοτάδι λέει: σταμάτα,
μην ενδίδετε στην έκσταση.

Ο ορατός μας ουρανός στεγάζει
-τόσο καλά ονομασμένα, τόσο οικεία-
τα αστέρια πάνω από τις εστίες μας,
παράδοξα, τόσο στενοί φίλοι.

*Από τη συλλογή “Horses in the Air and Other Poems”, City Lights Books, San Francisco 1999.
**Αγγλική μετάφραση από τα Ισπανικά: Cola Franzen. Απόδοση στα Ελληνικά: Δημήτρης Τρωαδίτης.