Lost identity…
tagged with labels, numbers.
I am a refugee everywhere…
Refugee even in my homeland.
Nowhere accepted me,
not even my own hometown!
I never had a permanent place
to call that home.
I haven’t held a passport
because I never had one.
My passport was
the tagged labels on my ears
or my torn cloth,
hanging on my thin-body
like Afghanistan’s bombed flag!
Visible and recognizable
from every angle.

In Iran as a nine-years old refugee labor,
I had only an expired numbered-card,
always in run from anyone in uniform,
even from the traffic police officers.
Therefore, now,
I don’t like police men!

I was given different names
in different continents.
In Iran, Iranians called me
Dirty Afghani افغانی کثافت
Illiterate Afghani افغانی بی سواد
and in many more harsh ways.
As a child refugee,
I didn’t know the meanings a lot
but now, I differentiate very well.

I grew up as a refugee,
I had to cross borders for safety.
I fled like the flake of migrant birds
roved across abandoned hillsides,
walked between the bottomless valleys,
sailed few dark and scary seas
until I reached here.

And now,
I am called a Crisis,
a Disaster,
an illegal migrant.
I am hated,
Denied,
Demoralized,
Devalued,
Disrespected,
Excluded,
Physically confined,
Mentally tortured.
I sometimes dare to call myself
more than just a number, or a label.
I had experienced only startings
but never had permanent endings.

I am the survivor,
I have strengths
unlike permanent residents.
I am the baggage of courage,
I am an absolute triumph!

After all,
I am a strong human being
not just a number or a label!
And I am proud of who I am.
Your red marks and labels
can never drag me to a lower level!
I do dare to stand for my rights…
I stand for justice and truth.
I am given birth to live
a life of dignity and honour.
And if these make you think
that I am arrogant…
yes, I am and
I am proud of this arrogancy.

Cheers World!

*

Είμαι ένας θρίαμβος

Χαμένη ταυτότητα…
με ετικέτες ετικέτες, αριθμούς.
Είμαι πρόσφυγας παντού…
Πρόσφυγας ακόμη και στην πατρίδα μου.
Πουθενά δεν με δέχτηκαν,
ούτε καν η ίδια μου η γενέτειρα!
Ποτέ δεν είχα ένα μόνιμο μέρος
για να το ονομάσω σπίτι.
Δεν κρατούσα διαβατήριο…
γιατί ποτέ δεν είχα.
Το διαβατήριό μου ήταν
οι ετικέτες στα αυτιά μου
ή το σκισμένο μου ρούχο,
κρεμασμένα στο λεπτό μου σώμα
σαν βομβαρδισμένη σημαία του Αφγανιστάν!
Ορατό και αναγνωρίσιμο
από κάθε γωνία.

Στο Ιράν ως εννέα χρόνων πρόσφυγας εργάτης,
είχα μόνο μια ληγμένη αριθμημένη κάρτα,
πάντα σε φυγή από οποιονδήποτε ένστολο,
ακόμη και από τους αστυνομικούς της τροχαίας.
Επομένως, τώρα,
δεν μου αρέσουν οι αστυνομικοί!

Μου έδωσαν διαφορετικά ονόματα
σε διαφορετικές ηπείρους.
Στο Ιράν, οι Ιρανοί με φώναζαν
βρωμο-Αφγανό افغانی کثافت
Αναλφάβητο Αφγανό افغانی بی سواد
και με πολλούς πιο σκληρούς τρόπους.
Ως παιδί πρόσφυγας,
δεν ήξερα πολλές απ’΄αυτές τις έννοιες
αλλά τώρα τις αναγνωρίζω πολύ καλά.

Μεγάλωσα ως πρόσφυγας,
έπρεπε να διασχίσω σύνορα για ασφάλεια.
έφυγα σαν το φτερό των μεταναστευτικών πουλιών.
που περιπλανιούνται σε εγκαταλελειμμένες πλαγιές λόφων,
περπάτησα ανάμεσα στις απύθμενες κοιλάδες,
ταξίδεψα σε σκοτεινές και τρομακτικές θάλασσες
μέχρι που έφτασα εδώ.

Και τώρα,
ονομάζομαι Κρίση,
Καταστροφή,
ένας παράνομος μετανάστης.
Με μισούν,
με απορρίπτουν,
είμαι αποθαρρυμένος
υποτιμημένος,
δεν με σέβονται,
αποκλεισμένος
Περιορισμένος σωματικά,
Βασανισμένος ψυχικά.
Μερικές φορές τολμώ να αποκαλώ τον εαυτό μου
κάτι περισσότερο από έναν αριθμό ή μια ετικέτα.
Είχα βιώσει μόνο την αρχή…
αλλά ποτέ δεν είχα μόνιμο τέλος.

Είμαι ο επιζών,
έχω δυνάμεις
σε αντίθεση με τους μόνιμους κατοίκους.
είμαι μια αποσκευή θάρρους,
είμαι ένας απόλυτος θρίαμβος!

Μετά από όλα αυτά,
είμαι ένας δυνατός άνθρωπος
όχι απλώς ένας αριθμός ή μια ετικέτα!
Και είμαι περήφανος γι’ αυτό που είμαι.
Τα κόκκινα σημάδια και οι ετικέτες σας
δεν μπορούν ποτέ να με σύρουν σε χαμηλότερο επίπεδο!
Τολμώ να υπερασπιστώ τα δικαιώματά μου…
Υπερασπίζομαι τη δικαιοσύνη και την αλήθεια.
Γεννήθηκα για να ζήσω
μια ζωή με αξιοπρέπεια και τιμή.
Και αν αυτά σας κάνουν να σκέφτεστε
ότι είμαι αλαζόνας…
ναι, είμαι και
είμαι περήφανος γι’ αυτή την αλαζονεία.

Στην υγειά μας, κόσμε!

2/7/2019 – 9:29πμ,
Τζακάρτα, Ινδονησία

*Απόδοση: Δημήτρης Τρωαδίτης.