8.

Ίσως,
να γίναμε απλά μια σκέψη.

Σε ένα μυαλό
που η αυτονομία του με ξεπερνά.
Ένα μυαλό που αδυνατώ να εξουσιάσω.

9.

Δύο στόματα ακίνητα.
Περιφραγμένα.
Υπόσχονται μια μεταχειρισμένη ιστορία.
Δανεική,
ακίνδυνη πια.

Μια ξεθωριασμένη κόπια του χθες.
Μασημένη.

Σκόρπια θραύσματα από φτηνό υλικό
ενός σκηνικού που εγκαταλείφθηκε.
Ξέφτια
των ψάθινων ημερών
που εξαντλήθηκαν γρήγορα.
Που πνίγηκαν ανάμεσα στα δάχτυλα,
θύματα κάποιας νεύρωσης.
Που κρεμάστηκαν αθώα
από την αλυσίδα μιας κουρασμένης κούνιας.
Που τραύλιζαν
λιώμα απ΄ το πιοτό
για ό,τι δεν ήρθε.
Που αποσύρθηκαν
και χάθηκαν ανάμεσα στις απομιμήσεις.

Τραβηγμένα χαρακτηριστικά
μια ζωής που φεύγει.
Κυνηγοί του παρελθόντος.
Ρακοσυλλέκτες
μιας εποχής που έδυσε στα σκουπίδια.

Ο χορός έπαψε.
Τα κέρινα βήματα σωπαίνουν την πορεία.
Στο πάτωμα φυτρώνουν μαχαίρια.
Τίποτα δεν γεννιέται πια.

Τίποτα.

*Από τη συλλογή “Ερασιτέχνες εμπρηστές”, εκδ. Απόπειρα, 2017.