Ο κομσομόλος
Πιοτρ Κουκούσκιν
ορμάει
στη δουλειά
με το κεφάλι κάτω, –
από τις φτέρνες
ως την κορφή
εκατό φορτία έχει φορτωθεί.
Μόλις φάει
ζωηρά ορμάει
ο Πέτια
στην πολιτιστική επιτροπή
κουτρουβαλάει.

Μετά
τον Πέτια είδανε
στους ραδιοερασιτέχνες.
Δεν πέρασε
Δίπλα
Από τα χημικά.
Από τη χημεία
μ’ ένα άλμα
πήδηξε
στα σκακιστικά.

Να παίξεις με τον Κουκούσκιν –
δεν μπορείς:
αυτός
μπερδεύει
πιόνι και βασιλιά. –
(Απειροελάχιστη δυσκολία!)
Αλλά…ο Πέτια
ξέρει
καλά τη θεωρία,
τους εχθρούς να σαρώσει.

Αυτός ο Πέτια
μπορεί
καλπάζοντας
να κριτικάρει
το διεθνή αγώνα.
-«Θεωρώ
πως και οι δυο είναι κακοί –
ο Καπαμπλάνκα και ο Αλιόχιν,
και οι δυο,
στο παιχνίδι αφοσιωμένοι,
φυλάνε το βασιλιά.

Φαίνεται
στο προτσές
αυτό
η μη μαρξιστική αντιμετώπιση
Εγώ
στιγμή δεν θα καθυστερήσω –
τους μονάρχες
με τα πιόνια
να καθαρίσω!».

Με συνεδριάσεις
και ομιλίες,
περνάει το πρωί,
το βράδυ περνάει,
με δουλειές –
με ανάσα κοφτή
απ’ το τσεπάκι
ξεπροβάλλουν
τριαντατρία μολύβια.

Κάθησε
σε διακόσιες συνελεύσεις.
Οι μέρες πετούν,
οι εβδομάδες φεύγουν…
Και ρόζους
Έβγαλε
Στο μέρος,
Με το οποίο κάθονται να συνεδριάσουν.
Το μυαλό θολώνει,
πρήζεται ο νους,
το κορμί
απ’ το κεφάλι πιο μικρό,
από το τρέξιμο ξεθεωμένο,
μόνος του
τον εαυτό του
θεωρεί ο νέος –
φοβερά πολυάσχολο.
Πρόγραμμα
του έχει
για ένα χρόνο., αν θέλεις βάλε
στη δουλειά την επιστήμη!

Πού είστε, Γκάστεφ με τον Κέρζεντσεφ;!
Με την πλειοψηφία –
υπερψηφίζει,
με την πλειοψηφία –
απέχει.
Χρόνος πέρασε.
Ο απολογισμός μικρός.
Ρωτήσανε τον Πέτια:
που είναι λοιπόν
της δουλειάς
η έννοια και η ουσία
απ’ όλα αυτά τα φορτία;
Κι ο Πέτια μισοκλείνοντας
τα μάτια
περιφρονητικά,
τους κοίταξε
όλους
με μάτια στενά:
-Πώς δηλαδή
να προφτάσω να δουλέψω με τέτοιο φορτίο; –

*Μετάφραση: Χρήστος Τρικαλινός