Ποιος σέρνεται επί σκηνής, ποιος σε έρεβος
απροσμέτρητο παραπατάει;
Ρωτώ τ’ αστέρια και βουβαίνονται,
ρωτώ τη μέρα, τη νύχτα, μα δεν απαντούν.
Τι παίζουν στα χάσματα
με παιάνες, με άσματα;
Ελευθερία τζιν ή θάνατος με τόνικ;

Περνούν οι επιφανείς με κύμβαλα,
με αυλούς, το πλήθος συναρπάζοντας.
Οι ποιητές με τις ωδές
τι χρειάζονται στης Σαλώμης τον καιρό,
όπου επευφημείται ο χρυσός μόσχος
κι ο πίθηκος των Πετραλώνων προελαύνει;

Μέσα στη παραζάλη, τι να πεις;
Βοά ο νάρκισσος,
γρυλλίζει το φαρμάκι.
Ξέφρενοι, κωμικοί υποκριτές
εσείς κι εμείς όπως μια μύγα στο φως.
Εξοχότατη η Τάξις
μας κατατροπώνει με αναισθητικό
Ηρώδη Αττικού και Ματαιότητας γωνία.

Ξέφρενοι, κωμικοί υποκριτές,
σ’ ένα ζευγάρωμα αργό στο λυκαυγές
Cavalleria Rusticana τραγουδάμε στις σκιές.

*Από τη συλλογή “Πολεμώντας υπό σκιάν… Ελεγεία και σάτιρες”, εκδ. Περισπωμένη, 2017.