Η λευκότητα του δέρματος
Η λευκότητα των φτερών
αναμετριέται με το μαύρο των πλήκτρων
Κάθε που αγγίζω με τα ακροδάχτυλά μου
τις νότες του πιάνου
Ανασηκώνεται η άγγελος της μνήμης
γυμνά προτάσσει τα στήθια
διπλώνει τα πόδια σταυροπόδι
και με κοιτά στα μάτια

Τι να γυρεύει να μου πει
Η μελωδία που βγαίνει ασυναίσθητα απ΄ τα χέρια μου
και πάλλει τους ουρανούς πέρα ως πέρα
είναι η απάντηση που δεν μπορώ αλλιώς να αρθρώσω.

Ο πιο σκληρός νόστος είναι ο νόστος του εαυτού.

*Από τη συλλλογή “φιλιά στο κενό”, εκδ. Μελάνι 2020.