Κι είδα
πως έβγαινα
από τον χτύπο της ώρας
κι έμπαινα στον ύπνο
των προγόνων.

Ήταν η ιστορία,
άδειο σπίτι,
με τα νώτα της
στραμμένα πάνω μου.

Την ακολούθησα.

Τουτέστιν: ήμουν σε ηλικία
να έλκω γκρεμούς
αγκάθια κι άλλα
ιαματικά φυτά.

Έφυγα μόνη μέσα
απ’ τα χαλάσματα,
τρέχοντας για εκεί
που τελείωνε
της γης
το πρόσωπο.

*Από τη συλλογή “Ισόβιο πρόσωπο”, εκδ. Μελάνι, 2018.