Όταν ήμουν μικρή
δεν είχα ποτέ μια συγκεκριμένη θέση
όλο έτρεχα
και ανέβαινα σε δέντρα και κατάρτια.
με φώναζαν τφρρρρρρ
κάπως παχνιδιάρικα και ενοχικά.
θύμωνα πολύ.
Θα σας σφάξω
φώναζα
Θα σας σφάξω.
Είχα δει τη γιαγιά μου να σφάζει τα κοτόπουλα τόσο
εύκολα
δίχως ενοχή
έτσι κι εγώ νόμιζα
όταν ο άνθρωπος τυραννιέται από πανικούς
δεν μπορείς να τον αφήσεις να τον κάνουν αλλόφρονα
Αφήσαμε τα παιδιά
τους ηλικωμένους
στο δρόμο
το ίδιο συνεχίζουμε να κάνουμε
αλλόφρονες
στην καλύτερη
τους τσακίζουμε
στα βράχια
γιατί ενώ είναι νεκροί
αναρωτιόμαστε
πώς κι έγινε τέτοιο φονικό;
Τι παράξενα που φαντάζουμε
αν είχα όντως το κουράγιο
θα μας σκότωνα.
Τατάραμ – τατάραμ – τατάραμ
όλες οι μέρες της νεότητάς μου
μικρό μου τραγουδάκι
το μοιράζω σε προκηρύξεις.
Νομίζω ότι πάψαμε να υπάρχουμε σαν ζωντανοί
Θεέ μου τι μαρτύριο αυτές οι συμπόνιες
Ώστε μοιράζεις προκηρύξεις
… είπε

*Από τη συλλογή “Άφιλτρα”, εκδ. Bibliotheque, 2021.