ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ ΤΟ ΑΙΜΑ

βάφω κόκκινα τα μαλλιά μου και τα χύνω πάνω σου
σαν τα νερά του Ιλισού
ξαλμυρίζω τα δόντια μου στα χείλη σου
γραμμές λευκές από κιμωλία σε ξύλινη επιφάνεια
αφήνουν ήχους νεκρούς
ευαίσθητους που γραντζουνάνε το δέρμα σου ανάμεσα
στις αρτηρίες σου υγραίνω την περιοχή με σάλιο
από άργυρο
κι εσύ ανασηκώνεσαι
με γόνατα σφραγισμένα και πράσινα μάτια
που αχνίζουν την αθανασία

*

ΚΑΤΑ ΦΥΣΗ ΚΑΙ ΠΑΡΑ

οι έρωτες μοιάζουν με φυσικές καταστροφές
ανήμποροι μπρος σε αυτό το άδικο
που λέγεται φυσικός νόμος
απλώνουμε τα χέρια μας
και βγάζουμε μωρά από τις κοιλιές μας
τα πλένουμε με νερά λάσπης
λάσπη και γέννηση
τρώμε τη βιβλική καταστροφή
την ψαύουμε με τις παλάμες μας

Θέλω να ζήσουμε την ουτοπία πριν πεθάνουμε
κι ο οργασμός -τι κρίμα- κρατάει λίγο

*Από τη συλλογή “Γράμματα σε νεκρό εραστή“, εκδ. εκδ. Bibliotheque, 2016.