Πεζοδρόμια βρόμικα
Αέρας σκοτεινός
Μολυσμένοι άνθρωποι.

Πίσω από τον πάγκο του
Κρύβεται δειλός
κούτες ξεφορτώνει
Σαν σε χαρακώματα
Κάθεται σκυφτός
Νύχτες ξημερώνει.

Βλέμματα που τρέχουνε
Και τον προσπερνούν
Δίχως σημασία
Οι ματιές που στρέφουνε
Λες τον οδηγούν
Στην ανυπαρξία.

Κούτες εμπορεύματα
Κρύβουνε το φως
Και δεν ξημερώνει
Ξύλινος ο πάγκος του
Ξύλινος σταυρός
Κι η ζωή τελειώνει.

*Από τη συλλογή “Είναι προς θάνατον”, ΑΩ Εκδόσεις.