Χθες το βράδυ είδα στον ύπνο μου
Το αγαπημένο μου καφέ

Τα ποτήρια ράγισαν
Από τον πυρετό
Και οι τοίχοι του ήταν γυμνοί
Σαν τους νεκρούς μας

Και εγώ πεθύμησα εκείνο το κοκτέιλ·
(άκου πράγματα)

Η αγκαλιά
Σπέρνει τον θάνατο
Κι εμένα μου λείπουν τα κοκτέιλ
Που έφτιαχνε ο Σπύρος

Και συ μου λείπεις
Και κείνη η παχουλή η γάτα
Που μπλεκόταν στα πόδια σου
Και τα βινύλια

Θεέ μου, πόσο μου λείπουν τα βινύλια
Σώπασαν πια
Από φόβο ή μοναξιά, ποιος ξέρει

Το αγαπημένο σου τραπεζάκι
Μου ψιθυρίζει πως θα ’ρθουν καλύτερες μέρες

Ξυπνάω και βγαίνω στους δρόμους
Το χρώμα έσβησε από τον ουρανό
Και τα όνειρά μας
Λειώσαν

Πώς θ’ αντέξει ο κόσμος χωρίς βινύλια;

*Από τη συλλογή “Amatum-19 – Ημερολόγιο Ποίησης Μάρτιος 2020-Δεκέμβριος 2020”, Εκδόσεις “Στοχαστής”, 2021.