Σκόνταψα σε χαρακιά
μικρού πέλματος.
Παραλίγο να σαρώσω πλήθος
ημερών που κατοικούσαν μέσα.
Ίσκιος πεθαμένης ιτιάς
κουνήθηκε στο χώμα.
“Δικό σου είναι”
μου μίλησε η φωνή μου
βουρκωμένη.

Αμέσως φανήκανε
πέντε έξι εφτά
ίσαμε οχτώ χρονώ παιδιά.

Η κυρία Αριάθθη
καθόταν στην καρέκλα της
και μας κοιτούσε.
Στα πόδια της είχε μαζευτεί
η αυλή της.
Ένας κόκορας
τσιμπολογούσε το τσιμέντο.

*Ποιήματα 1991-1999, αυτοέκδοση.