Θα ήταν ωραία τα απογεύματα στη συνοικία…
Το νωχελικό βήμα των γυναικών στην παραλία
θα διατηρούσε όλη του τη αισθαντικότητα,
και από τους κήπους
θα ανεδύετο μεθυστικό το άρωμα της βιολέτας.
Θα ήταν γαλήνια τα απογεύματα στη συνοικία,
αν δεν εισέβαλλε εντός τους
εκείνο το αλαφιασμένο πρόσωπο
με τα μάτια παγιδευμένα
στη θέα του τρομακτικού…

*

Μου λείπει
ο μικρός κλέφτης των οπωρώνων.
Η πρωινή μαρμαρυγή
στα δίχτυα των ψαράδων.
Ο άλλος ήχος,
της παλαιάς βροχής.
Μου λείπουν οι τονισμένες αισθήσεις.
Υπότονες τώρα,
εξαντλημένες,
από την ένταση αλλοτινών αισθημάτων.

*

Στον κήπο μου
καταμεσής του θέρους
ένα κυκλάμινο ανθίζει.
Παράλογα ανθίζει.
Με μεταφέρει
στην εποχή που φθίνουν οι οπώρες,
στους φθόγγους της βροχής.

*Από τη συλλογή “Στου παρελθόντος την αντήχηση”, εκδ. Στοχαστής, 2018.