Αδιατάρακτη ενότητα βασίλευε
στη σαβάνα της αγκαλιάς σου.

Κι όταν άρχισα να σκαρφαλώνω σαν μωρό πάνω σου,
μεταμορφωνόμουν.
Κι όταν μπλεκόταν η ουρά μου ανάμεσα στα σκέλια σου
άλλαζες χρώματα κι εσύ.

Μόνο που εσύ, εσύ, εσύ
εφάρμοζες πολιτικές ταυτοτήτων.
Κάθε μέλος του σώματός σου
και μια ζώνη ενεργοποίησης.
Καθώς πατούσα επάνω σου, γινόμουν
πότε φούξια, πότε μπλε, που και που άσπρη.

Εσύ έπαιρνες απ’ τα σχέδιά μου.
Πότε με βούλες, άλλοτε με ρίγες
και άλλοτε με μακριούς λαιμούς
σαν τις καμηλοπαρδάλεις.
Γινόσουν και συ μια τέτοια.

Γινόμουν και γω ροζ.
Συγχώ -νευση
-ρεση

Τώρα κάθε πρωί, σηκώνομαι απ’ το κρεβάτι
η ουρά μου μπλέκεται στα σκέλια μου,
και βλέπω δίπλα στο κομοδίνο, ένα
κουτί με κ ό κ α λ α.

Πρέπει να τα βγάλω έξω, πριν σαπίσουν.

*Από τη συλλογή “Ankou”, Εκδ. Aμείλιχος, 2020.