ΠΤΩΣΗ

Μες στο δώμα
ένα με το δώμα
μα για δυο στιγμές
τα κλαδιά του πλάτανου
σκίζουν τη σάρκα σου απαλά
το παράθυρο παύει να ’ναι
παρά διαδρομές ματιών που εθελοτυφλούν
σε κοιτάζω
εγώ,
το μαύρο φύλλο
τ’ ορφανό φύλλο
το ανέραστο
ενώνω τους βραχίονες του κορμιού σου
προσεγγίζω τους βλαστούς
μονάχα για να φτάσω στα κλαδιά σου
μονάχα για να πέσω ξανά.

*

ΠΟΙΗΜΑ ΜΑΘΗΤΕΙΑΣ

Κλοτσάω τα παπούτσια μου
πόσο στενά και άκαμπτα ήταν πάντα
με προσποιητή ευλάβεια με γονάτιζαν
κάθε λίγο να τα γυαλίζω
–τα κλοτσάω.
Ξυπόλητη τώρα
οδήγησέ με όπου θέλεις
φτιάχνουμε μονοπάτι
πατώντας
οδήγησέ με μακριά από ’δώ
κοντά σε εμένα
σε αυτό που είμαι
που θα γίνω
πατώντας ανοίγουμε δρόμο
σε σχήμα κύκλου περιφερόμαστε
όλο μακραίνοντας
όλο φτάνοντας
στη θλιβερή πραγμάτωση.

*Από τη συλλογή “Το άγγιγμα της Λίλιθ”, ΑΩ Εκδόσεις, 2022.