Η ΕΠΟΧΗ ΤΩΝ ΣΙΩΠΗΛΩΝ

Το τρένο, οι άνθρωποι, οι αφηγήσεις, οι διάλογοι,
η σύγχυση των διαβάσεων, η βροχή.
Security, ατσάλινα ασανσέρ, είσοδοι και έξοδοι,
χώροι, καμπίνες, διεθνισμοί,
ζικ-ζακ στα πεζοδρόμια, πατίνα η φθορά,
με ποια αρχιτεκτονική αλλάζει το τοπίο,
η αποτυχία της νύχτας συρρικνώνεται
η λεπτότητα του κορμιού
η θεληματικότητα ενός αέναου ερωτισμού
“Για πού είμαστε απόψε”
ξεσπούν από οικειότητα σ’ έναν ευαίσθητο θώρακα
που απορροφά και εκπέμπει
στη διαβάθμιση κάθε μικρότητας.

*

ΦΩΤΟΓΡΑΜΜΑΤΑ

Ο τοίχος αντιπαραθέτει
μια πρόκληση στην άπνοια,
κεντρίζει τις αισθήσεις,
τη σπανιότητα του αίματος,
στενεύουν τ’ απογεύματα,
τα ημίφωτα των εσωτερικών διαδρόμων.

Σαν εξαϋλωμένα φωτογράμματα
που επιχρωματίζονται
κυριευμένα απ’ τους χώρους των μεταμφιέσεων
τα δικά τους μοντέλα.

*Από τη συλλογή “Η διεύλεση”, εκδ. Εριφύλη, Αθήνα 2001.