The New Moon

DAY, you have bruised and beaten me,
As rain beats down the bright, proud sea,
Beaten my body, bruised my soul,
Left me nothing lovely or whole—
Yet I have wrested a gift from you,
Day that dies in dusky blue:
For suddenly over the factories
I saw a moon in the cloudy seas—
A wisp of beauty all alone
In a world as hard and gray as stone—
Oh who could be bitter and want to die
When a maiden moon wakes up in the sky?

Νέα Σελήνη

ΗΜΕΡΑ, μ’ έχεις ζουλήξει και νικήσει,
Όπως η βροχή τη λαμπερή, περήφανη θάλασσα,
κτυπά,
Το σώμα μου κτυπώντας, την ψυχή μου
μαύρισες,
Τίποτε ωραίο ή ακέραιο δεν μου άφησες—
Και όμως, ένα δώρο απέσπασα από σε,
Ημέρα που σε σκοτεινό τελειώνει μπλε:
Διότι πάνω από εργοστάσια ξαφνικά
Ένα φεγγάρι είδα σε σκοτεινά νερά—
Ένα δεμάτι ομορφιάς εντελώς μόνο
Σ’ ένα σκληρό και γκρίζο σαν πέτρα, κόσμο—
Ω, ποιος θα μπορούσε πικρός να είναι και να
θέλει να πεθάνει
Όταν ένα παρθενικό φεγγάρι στον ουρανό
προβάλει;

*

Water Lilies

If you have forgotten water lilies floating
On a dark lake among mountains in the afternoon
shade,
If you have forgotten their wet, sleepy fragrance,
Then you can return and not be afraid.
But if you remember, then turn away forever
To the plains and the prairies where pools are far
apart,
There you will not come at dusk on closing water
lilies,
And the shadow of mountains will not fall on your
heart.

Νούφαρα

Αν έχετε ξεχάσει τα νούφαρα όπως επιπλέουν
Σε μια λίμνη σκοτεινή, ανάμεσα σε βουνά, στου
απογεύματος τη σκιά,
Αν το υγρό, νωθρό τους άρωμα έχετε ξεχάσει
Τότε να επιστρέψετε μπορείτε και μη φοβάστε.

Μα αν αναπολείτε, τότε, για πάντα το πρόσωπο
αποστρέψτε
Προς τις πεδιάδες και τους λειμώνες όπου οι
στέρνες είναι πέρα μακριά,
Εκεί δεν θα φτάσετε το σούρουπο στα κλειστά
νούφαρα,
Και, στην καρδιά σας δεν θα ριχτεί των βουνών
η σκιά.

*Από το βιβλίο “Sara Teasdale, Ποιήματα”, σε μετάφραση: Ασημίνας Λαμπράκου, Αθήνα 2023.