Καιρό τώρα
μία και μόνο ρωγμή μες το πέρασμα
της μεγάλης παλίρροιας, η θάλασσα
ξεθάβεται και το χλωμοφέγγαρο
ξεσβιέται και πεθαίνει.
Και τα μακρινά αστέρια στέλνουν
τη μακρόσυρτη σιωπή τους
καθώς οι μεσίστιες σημαίες μας,
υποκλίνονται στην ουτοπία
της επιείκειας, δίνοντάς μας
όνειρα – μικρές παραχωρήσεις – κομμάτια
απ´το κορμί μας, σε κιγκλιδώματα
κυριαρχίας…
Είναι γιατί οι ένοικοι τούτης της Πατρίδας
υποκλινόμαστε – ως αναλώσιμα όντα
σε πλαστικούς οσφυοκάμπτες
στο δρόμο που οι δήμιοι μας
με προγραφές μας κατευθύνουν…
Κι όμως!
Χειροκροτούμε τ’ ατελείωτο τροπάρι
και τον εμπαιγμό της πολιτικής ανεπάρκειας.
Πάει καιρός πολύς
που χάσαμε τα δυνατά φτερά μας.
Το ύψος, μας φοβίζει.
Το φως δεν το μπορούμε…
Μας τυφλώνει…
Τώρα,
αν και οι μνήμες μας λογχίζουν τα πλευρά,
συνηθίσαμε γονατιστοί, σκυφτοί να ζούμε,
αντί να έχουμε τα μάτια μας
καρσί στον ήλιο…
ψηλά και να μη σερνόμαστε…!

Κυπαρισσία 30 Μάη ´23