ΝΑ ΓΙΝΩ ΠΑΛΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΗΜΟΥΝ

…Μικρό καψούλι στα ρηχά του μώλου
Πέρα από κάθε επίδραση…
Ήταν σκληρός όπως η δίψα μου να τον δω
Ήταν πολύ σκληρός σαν πόλεμος, o χρόνος
Που χάνει μια πατρίδα
Προφητικά…
Μια μοιρασμένη Κύπρος
Δυσαρμονία…
Δια-μετανάστευση
Το ποτάμι
Κι όλα όσα φαντάζομαι
Είναι φωνές του όχλου για ειρήνη για να πάψει το μοίρασμα!
Αυτή η στιγμή η μοναδική
όταν ο ένας κοιτάζει τον άλλο
Είναι σαν δύση και ανατολή μαζί
Μα ούτε το ένα ούτε το άλλο είναι
Λες κι ο ήλιος γεννήθηκε για να πεθάνει μαζί μας
Την ώρα που οι φωνές μας πνίγονται
Ο ποταμός που τραγουδά
Δεν ξέρει να σωπάσει και βραχνάζει

ΑΡΝΟΥΜΑΙ

…Σήμερα αρνούμαι
όσα μακριά μου φαίνονται
κεντριά ημερών
ατελείς λέξεις
ντυμένες πλαστικές ίνες
τεριλέν,
με πατερίτσες που δεν στεριώνουν
νοήματα
αρνούμαι την επικοινωνία την ζεστή
και άδεια αμαρτία
κάτι δεν πάει καλά με τη μέρα μου
η ζωή ήταν γεμάτη λογική
ντυμένη καλά σαν βάτα
σε μπολερό στους ώμους
ένα ζευγάρι γυαλιά μυωπίας
μένουν στα άχρηστα νικημένα της αφής
κάτι δεν μ’ αφήνει να εκφραστώ
κι απόψε πρέπει να δώσω το κρεβάτι μου
στης χαμένης γενιάς τα παιδιά,
όσα χωρέσουν στη στάχτη
που τ’ αφήνω με
τα όνειρα

*Από τη συλλογή “Γλυκός Σιρόκος”.