Να μιλήσω για την ομίχλη
να πω για τον λασπωμένο καρόδρομο μέσα στην καταχνιά
καθώς κολλούνε τα βήματά μας και δε βλέπεις
παρά μόνο ακούς, των άλλων τις φωνές, των πορευμένων-
δεν είναι ένα σχήμα λόγου ούτε πια υπάρχει
διάθεση για παραδοξολογίες.
.

Μιλώντας, ακόμα, για την ομίχλη, καταλαβαίνετε ,
δεν κάνω λόγο για τις καιρικές συνθήκες-
όλοι έχουμε δει κάποτε ομίχλη
η ομίχλη είναι παλιά όσο κι ο κόσμος.

.

Εκείνο που θέλω να πω είναι άλλο κι ίσως μόνο
όσοι πλάι μου βαδίζουνε και δεν τους βλέπω
καταλαβαίνουνε καλά ομίχλη τι σημαίνει:
αφανιζόμαστε, αδέρφια αφανιζόμαστε,
βαθμηδόν βουλιάζουμε μες την ομίχλη
μας αφομοιώνει η καταχνιά έναν έναν.

.

Παράξενα αντηχούν οι φωνές μέσα στη σιωπή
κι ακόμα πιο παράξενοι οι σύντροφοι που βαδίζουν με τυφλά χέρια.

*Από τη συλλογή: «Περιγραφή εξώσεως»

**Πάρθηκε από εδώ: https://christinehag.wordpress.com