Η απόσταση και ο χώρος ιδωμένος σαν δέντρο

Άναυδο χάδι των πεύκων στην όραση.

Πευκοβελόνες: παντοτινό δώρο
του μη ορατού στον άνθρωπο.

Οι λίθοι αόμματοι ακόμη μιλούν.
Ηλίθιες μόνο οι πέτρες.

*
Χειλικό

Όλοι θα πιούμε νερό

-γλώσσα
και ήχο ρέοντα
νεαρό-

Από αυτόν
τον κοφτερό
βράχο

-τον κάθετο-

την υγρή
πέτρα

-την αργή –

Την λεγόμενη ποίηση

*
Η κατάσταση του κόσμου

Απόδειξη ότι ο θεός δεν υπάρχει
/ αλλά ομιλεί /

Είναι ότι κάθε πρωί
ξημερώνει η γλώσσα όλα τα
μέρη του πάμφωτου κλώνου
που λέγεται

Ανελκυστήρας του κόσμου
Επί του λεκτότερου

*
Μνήμη και φόβος της μνήμης

Μια ανείπωτη οδύνη –
αρχή κάθε ανέκδοτου.

Σπαραχτικά γέλια ηχιούν –
όμβρια άρα θα φρενάρει θεότητα.

Πίστη ονομάζουν τα ενδύματα
του ορατού.

Τα σανδάλια του όμως
ιστία ύπνου.

*Από τη συλλογή “Περπατώντας / μερικά ποιήματα για το τίποτα /“, εκδ. Υποκείμενο, Οκτώβρης 2020.