εκχώρησε αλμύρα στη θάλασσα
άσε τους καρπούς να στέκουν στα δέντρα
στάσου κι εσύ
ανίσκιωτο κατασήμερο
να γίνεις τόπος

*

σα δέντρο
στάσου
ισμαήλ
όχι σαν ακίνητο
αλλά σαν θαύμα

*

είναι τόπος η ευτυχία
εκεί ξεχειμωνιάζουν
τα μεγαλύτερα αποδημητικά
τα θερινά σινεμά

*

κουνιστή καρέκλα
μπρος πίσω
η γιαγιά
κουνιστή και καρέκλα
θυμάται και γελά
δύο ζωές
η γιαγιά η γιαγιά
ο χρόνος καμιά
καμιά

*

θεόρατες μορφές
τα νεογέννητα
φαίνονται μικρά
πολύ μικρά επειδή είναι μακριά
κι έρχονται κατά πάνω μας
από το μέλλον

αν αντέστρεφες την αθωότητα
θα γεννούσαν τα παιδιά γονείς

*“Τρεις μέρες κι ένα τρίτο”, εκδ. Θράκα 2016.