ΕΥΞΕΙΝΩΣ

Η Φύση απλόχερα σου δόθηκε,
κι η μορφή σου, θάλασσα που λικνίζεται,
που παθιασμένα χορεύει,
πραϋνοντας τα μπαχάρια τα εσώτερα που τα μάτια σου γέμουν.
Μείνε εκεί ! Το πένθος να φοβάται,
η θλίψη να σε ερωτεύεται, κυοφορώντας όλβο.

*

ΧΙΜΑΙΡΑ

Όταν γίνεσαι ευχή,
όταν γίνεσαι κραυγή,
μέσ’ τα δάση αντηχείς
νότα σιωπής.

Δάκρυα όταν σε κοιτώ,
φτερά ζητώ.

Όταν γίνεσαι αυγή,
θλίψης ράϊσμα, βροχή,
τότε αγέρες σε κρατούν,
όταν ρωτούν.