Κι αν έφυγες, στα βήματά σου κολλημένη η
γαλήνη ατόφυα μένει ακόμα.
Υπέρλαμπρη με δεκανίκια αργοδιαβαίνει η
σελήνη στων νερών το στόμα.

Τη νύχτα μου ικετεύω αμίλητη ν’ αντέξεις,
ωσότου να ‘ρθει και με χάρη
η σιγαλιά τη θύρα να σου κρούσει: λέξεις
να χύνουν στάλες κεχριμπάρι.

*Από το βιβλίο “Τα μάτια σου δυό πυροβολισμοί στα τυφλά – Αναγνωστικό υπερρεαλιστικών ποιημάτων”, εκδ. Ρώμη, 2019. Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.