Δεν υπάρχει χώρος να σταθώ
δίπλα σου.
Μέσα στον ύπνο
πλησιάζεις τον δακρυότοπο
της καρδιάς –
γνωρίζεις τις πτυχές, τα μονοπάτια
ανακαλύπτεις πάλι και πάλι
τα ίχνη σου
τα άνθη σου
τις σπίθες –
όσα μου δώρισες
και αποχώρησες μαζί τους.

Δεν υπάρχει θησαυρός απτός
σφραγισμένος πάνω μου.
Μια αλυσίδα αναμνήσεων
μόνο κλείδωσες
μέσα στον λαβύρινθο της σκέψης.
Κι εκεί μετρώ τους κρίκους
με τα εκπληρωμένα και ανεκπλήρωτα.
Στα χέρια μου βαραίνει
ο πλεγμένος άνεμος της σιωπής
και τρεμοσβήνει το φυτίλι.

Τόση πολλή ελπίδα
πώς ξεθώριασε
με τις σταγόνες του χρόνου.