το εκκρεμές
έσπρωξε την καρέκλα
στο κενό
για λίγο την κοίταξε
μετά την έβαλε πίσω
στην αρχική της θέση
δεν κάθισε
έμεινε να κοιτάζει
το εκκρεμές
της ζωής του
*
μια ιδρωμένη αγωνία
μια ανάσα
ταλαντεύτηκε
λοξοδρόμησε
παρ’ ολίγον να χαθεί
από προσώπου γης
προς στιγμήν επανήλθε
μια ιδρωμένη αγωνία
σε κλάσματα δευτερολέπτου
To Koskino 
Reblogged this on agelikifotinou.
Reblogged this on Hellenic Canadian Literature.
Χωρητικότητα μεγάλη, εκείνη της αοριστίας – στην ποίηση την απάντεχη που, γι’ αυτό όλα τα κατανοεί, εξωραϊζοντάς τα – την ανησυχία σκεπτικά θωπεύει.