ΔΥΟ ΧΑΪΚΟΥ

Μάντισσες χαρές
Το χιόνι ανθίζει
Και μοσκοβολά

Ας σπαθίζουμε
Το φως που δωρίζουμε
Στις σκοτοδίνες

*

ΠΑΝΩ ΣΤΗΝ ΑΝΑΣΑ

Ήρθε και πήγε η ζωή
Σαν κερί αχρείαστο
Κοιτά το δίλαβο
Κάνει με και κλαίω
Ανοίγει τρύπες και βοά
Η στράτα να κραυγάζει
Πρόσεχε μην πέσεις μέσα
Χίλια χείλη αφίλητα
Γιατί αν έρθει πάλι η βροχή
Πάλι το τέλος θα ποτίζει

*

ΜΕΤΑ ΤΗ ΒΡΟΧΗ ΔΕ ΒΡΕΧΕΙ

Δεν βρέχεσαι
Οι στύλοι ποιήσεως
Ξηρότατο φιλί υγραίνουν
Μαύρα δάκρυα
Πριν και μετά που κλαίεις
Αξέχαστη πάλι βροχή
Αν μουσκευτεί πάλι να κλαίεις

*Από τη συλλογή “Τα ηλικιωμένα Ανήλικα”, Εκδόσεις “Φεγγίτης”, 2020.