Λίνα Βαταντζή, In dubio abstine

Η όραση τρεμοσβήνει.
Μηδέν.

Πιθανόν υπερίπταμαι
πιθανόν βυθίζομαι.
Σύννεφα και κύματα
περιφέρονται.

Η βροντή από τον ουρανό,
ο αχός της θάλασσας,
η φωνή σου.

Το λευκό και το γαλάζιο
μετατρέπονται σε στάχτη –
στον βυθό ανατρέπεται
η γυάλινη κλεψύδρα,
στο στερέωμα διασκορπίζεται
η άμμος της πυξίδας.

Ίλιγγος – αμφιβολία

Όλα.
Μας προσδιορίζουν.

Leave a comment