Βρήκα έναν μονόλογο γυναίκας στην λεωφόρο.

Τον διάβασα και άκουσα μια χούφτα μεταλλικές σφαίρες να χτυπούν μεταξύ τους.

Νομίζω ότι αφομοίωσα τον ρυθμό του κοιλιακού της άλγους.

Γεύτηκα την Όστια απ’το στόμα της.

Βρήκα έναν μονόλογο γυναίκας έξω από ένα κτίριο με την πινακίδα “ΓΕΝΙΚΑΙ ΑΠΟΘΗΚΑΙ “.

Και έγινε η καρδιά μου μελόντικα στα χέρια της.

Η ώρα εκείνη ήταν ασύνταχτη

δοσμένη με ημίφως από άλλα μάτια.

Με τσίμπησαν τα μπρούτζινα μαλλιά της

και από τους πομφούς του σώματός μου

έσταξε κερί.

Μέσα στα λόγια της βρήκα τα δικά μου

χρυσά ειπωμένα μήλα που καταβρόχθησα

περιπλάνηση λυπημένου αγοριού στ’αμάραντα πεδία της.

Βρήκα αυτόν τον μονόλογο γυναίκας στην λεωφόρο

στο πεζοδρόμιο

σ’αυτόν τον κόσμο τιμοκατάλογο

και κατάλαβα πως να ζω με τ’απαραίτητα

συμπόνια, μουσική υπογείου και ένα περίστροφο γεμάτο κάτω απ’τη γλώσσα.

Βρήκα ένα μονόλογο γυναίκας

και έγινα και ‘γώ γυναίκα.

Υ.Γ.1

Δεν υπάρχουν Γλυκά νερά.Μόνο αθάνατα.