ΤΟΠΙΟ

Λέω τ’ όνομά του
και μια κορυφογραμμή σχηματίζεται
ένα χωριό βγαίνει από την ομίχλη
και επιστρέφει στην ιστορία.
Φιλάει τη νύφη την ημέρα του γάμου του
και ο εμφύλιος σταματά.
Τα πρόβατα πολλαπλασιάζονται σαν σύννεφα
δεν υπάρχει ανοιχτός ορίζοντας, μόνο βουνά και γη
λίγο παρακάτω στη μικρή πόλη ένα σινεμά
το λιμάνι με τα καράβια και το λιμάνι με τα αεροπλάνα.

Πατέρα, λέω, όπως λέω Μινώταυρε
Μινώταυρε, λέω, όπως λέω έθνος

Ξαναλέω τ’ όνομά του
και η πόλη καίγεται.

Μένει μονάχα μια γραμμή αίματος.

*

ΑΝΑΧΩΡΗΣΗ

Το δάσος με τις σκιές μας πελεκημένες
το ποτάμι με τους κύκνους που πετούσαν

η πόλη πλωτή μέσα στη νύχτα
η μηχανή του αεροπλάνου
πιο δυνατή από κάθε φωνή
που μας έλεγε να επιστρέφουμε

ακόμα και τώρα όταν φαντάζομαι ένα σπίτι
το φαντάζομαι άδειο

μια επιφάνεια από μελανιές
ποδοβολητά σε κλιμακοστάσιο
τοπία που αποχωρούν από το φως

ο πόνος σαν καρυοθραύστης
ξεχωρίζει τον καρπό από το τσόφλι του.

*Από τη συλλογή “Ενδεχόμενα τοπία”, Εκδόσεις “Αντίποδες”, Μάρτιος 2021.