ΠΡΩΤΗ ΜΕΡΑ

Το σώμα μου έγινε η αρχή ενός ταξιδιού.

Φώτα της παραλίας νεκροπομπή

για τα χόρτα του καλοκιαριού.

Τα καλέσματα των μανάδων

σε εσπερινή μετάνοια

πήραν ήχο φθινοπωρινό.

Πηγαίνω στην πρώτη βροχή

Που `ρχεται απ’τη θάλασσα.

Τη φυγή, τελείωση πανάχραιας δίψας,

την ονόμασαν για μένα θάνατο.

Να `ναι αργός ο δρόμος του ανέμου.

Σιγά να χαράζουν τα περιβόλια του ορίζοντα

να τα καλλιεργήσουμε οι σύντροφοι του τέλους.

Σιωπηλά τα καϊκια περιμένουν τη μέρα

στη νυχτερινή πραότητα του λιμανιού.

Η γεύση του σταφυλιού και του σύκου

ανήκει πια στους τόπους της μνήμης.

Το σώμα μου έγινε η αρχή ενός ταξιδιού.

FIRST DAY

My body became the beginning of a voyage

Lights on the shore, a funeral procession

for the verdure of summer

the mothers’ calls

in the twilight forgiveness

took an autumnal echo.

I walk to the first rain

that comes from the sea

for me the escape — quench…