Sous l’étoile trop pure
Du grand ciel froid
La toile de la tente
Au vent qui tourmente
Claque – et c’est la voile
Des galères d’autrefois.
Oppressés, compressés
Les prisonniers s’irritent
Des toux rocailleuses
Et des voix pleureuses
Des mourants qui s’agitent.
Le projecteur est dur
La sentinelle boit
Je ferme mes gerçures
Et mes lèvres sans joie.
Le projecteur est dur
La sentinelle boit
J’étire mes jointures
Et fais craquer le bois.

Κάτω από το πεντακάθαρο αστέρι
Του μεγάλου ψυχρού ουρανού
Το πανί της σκηνής
Στον άνεμο, που βασανίζει
Χτυπάει – και είναι το πανί
Στις παλιές γαλέρες.
Καταπιεσμένοι, συμπιεσμένοι
Οι κρατούμενοι θυμώνουν
Βραχνός βήχας
Και φωνές πένθους
Ετοιμοθάνατοι που αναστατώνονται.
Ο προβολέας είναι σκληρός
Η φρουρός πίνει
Κλείνω τις σχισμές μου
Και τα χείλη μου χωρίς χαρά.
Ο προβολέας είναι σκληρός
Η φρουρός πίνει
Τεντώνω τις αρθρώσεις μου
Και σπάω το ξύλο.

*Από το “Neuengamme” (1945). Μετάφραση: Αλεξάνδρα Β.