όπου όλα συμβαίνουν σε λάθος χρόνο, σε μια στιγμή
όπως κάποτε, λίγο μετά το τέλος της γιορτής

μου φτάνει μια πρόσκληση, σε μια ζωή εκπρόθεσμη
που μετρούμε τ’ άστρα, ανεβασμένοι στο φως τους

Μαθαίνουμε την ταχύτητα,
μαθαίνουμε ξανά το πρώτο βήμα της ζωής μας
Να περπατάμε

Εκπρόθεσμα να ρίχνουμε γιασεμιά,
μικρά χαμόγελα στις ρωγμές των καιρών
να φέρουμε λίγη βροχή ξανά στο σκονισμένο τρένο μας
λευκό και μπλε και γκριζο, μαύρο και κόκκινο, χρώματα ανάμεικτα
να ψαρεύουμε στον χορό της βροχής
μικρά χαμόγελα

Ίσως πάλι, να μας δούμε με το ψηλαφητό βλέμμα
σε ξεχασμένες πόλεις, σε παλιά λιμάνια
σκιές που μακραίνουν, σαν να επιστρέφουν

Φάροι στα σκοτάδια μιας άγριας νύχτας
που ξεσπούν τα κύματα
στους σκαμμένους ακλόνητους βράχους
που σείονται συθέμελα

Οκτώβριος 2019