Γράφω το ποίημα αυτό
εδώ και χρόνια
κι αν στις λέξεις μου εισχωρήσεις
τότε ήδη με διέσχισες ολόκληρη
εγώ λειψή
μα απαλότερη
πλέοντας σε επίπλαστη πληρότητα
θα σε κρύβω μέσα στα γράμματα
με κόπο
έφτασα από το άλφα στο Βήτα
μοιάζει ο κόσμος σε ορθή πορεία
κι ας έχει γυρίσει ανάποδα
λατρεύω τώρα τους απέραντους χειμώνες
τριγύρω λιγοστή η βλάστηση
μα τολμώ να υπάρχω ανοιξιάτικη
με χέρια και πέλματα πάντα γυμνά
επάνω στον βράχο
περιμένοντας ένα ποτάμι να γυρίσει πίσω
μια ημέρα να ρουφήξει όλη τη νύχτα
να μείνεις χωρίς να σου το ζητήσω