Οι καρδερίνες κελαηδούσαν

την παγερή ανατολή χθες – 

σήμερα λευκή σιωπή

καλύπτει ουρανό, γη

και τα στέκια των πουλιών 

χωρίς φωλιά.

Κρύφτηκαν τα σπουργίτια

της πόλης –

τώρα που 

ο χειμώνας έγινε χειμώνας

κανείς δεν φαίνεται.

Πού κατέφυγαν 

οι ασκεπείς ψυχές

τώρα που ο χιονιάς 

κατακτά τον χώρο;

Ίσως μια ανάσα ζεσταίνει 

την ύπαρξή τους –

ποια μεγαλόψυχη καρτερικότητα 

θα συγχωρεί 

την ψυχρή αδράνειά μας.