Του πατρικού την πόρτα

έσπρωξα δειλά κι έσκουξε ο θάνατος

κραυγή φριχτή που οι βάσεις

του σπιτιού ετρίξαν και τα παράθυρα

ζητήσαν να ξαναγεννηθούν

διάπλατα άνοιξα το φως

να μπεί κι ο αγέρας

και σαν να περίμενα το εκκρεμές

ν’ αγγίξει το ασύλληπτο κενό

κουρτίνες τράβηξα ζωή να δώσω

στους τέσσερις ήχους

που απ’ τις γωνιές εβγαίναν βογκητά

κι ο στεναγμός σαν να λυπήθηκε

το κάλος άλλης εποχής αφέθηκε

λεπτή στη μνήμη μου ευχή

RETURN

The door of my family home

I timidly opened and death

yelled its horrid presence

to make the foundations

creak and the windows to beg

of their re-birth and I opened them

wide to let the light come through

as if waiting for a pendulum

to touch the inexplicable loss

the curtains I pulled aside

the four walls to grace with life

when loud from the corners

the moan of my ancient dead rose

as though their sighs felt sorry

for the beauty of a long gone era

a soft wish in my mind to become

*Αναδημοσίευση από εδώ: https://authormanolis.wordpress.com/2016/02/28/returnγυρισμός