ΤΑ ΑΝΕΙΠΩΤΑ

Έκαναν

πως δεν με ήξεραν

άσχημα πρόσωπα, λερά,

μπροστά στα μάτια

των καλεσμένων.

Έμεινα

να τους κοιτάζω,

με το σκυλί μου

παραδίπλα,

Μαρία της σιωπής

στα πρώτα μου λημέρια.

Κι ύστερα μου είπαν

όλοι μαζί,

με μια φωνή,

ένα στόμα,

Φύγε τώρα,

πήγαινε να βρεις

κανένα νονό

να βαφτίσουμε

τον πατέρα σου-

***

ΙΣΟΒΙΟ ΠΡΟΣΩΠΟ

Ψεύτη ντουνιά

τι σε μέλλει εσένα

αν έχει

λίγο ζουμί παραπάνω

αυτή η ιστορία

αν άρχισε 

εν έτει

χίλια ενιακόσια εβδομήντα

τέσσερα

στα τέλη Γενάρη

αν η μαθητική ποδιά

σκίστηκε

ένα μεσημέρι

στην αλιφασκιά

ή αν το πάτωμα ράγισε

από πρόσωποα ισόβια

που βρήκαν ανοιχτή

την πόρτα

και μπήκαν

αν ακόμη

ο γύρος του ήλιου

έκλεισε

μες στο χιόνι

σε μια σιδηρά πειθαρχία,

κρυμμένη καλά

κάτω από την υποψία

ενός ψιθύρου

Στο κέντρο του κάδρου

ο ουρανός

ήταν για όλους

μια πληγή ανοιχτή

το μικρό μαυρόπευκο

έγερνε λοξά

κάποιοι κορόιδευαν

το φεγγάρι

που φώτιζε

-κρεμασμένο στα μανταλάκια-

Μια άλλη εκδοχή 

του αιώνα

*Από τη συλλογή “Ισόβιο πρόσωπο”, εκδόσεις Μελάνι, Δεκέμβριος 2018.