Οι αντάρτες

Κοιμούνται στις σπηλιές των βουνών
Οι Ατίθασοι Άντρες
Χωρίς το σβήσιμο της δίψας
Χωρίς τη ζεστασιά γυναίκας ή παιδιού
Κρεβάτι η ξιφολόγχη
Μαξιλάρι από ατσάλι

(1952)

***

Ύμνος

Είμαι στο σπίτι,
είσαι στο σπίτι,
μέσα

τα παιδιά
κοιμούνται στο
δωμάτιό τους

μέσα, είμαι
εργάζομαι
κάτω

από Το Λυχνάρι
του
ποιήματος

(1964)

***

Η ηλικιωμένη γυναίκα

Ο οδηγός του λεωφορείου κι εγώ καταλαβαίνουμε
ότι αυτή η μικροκαμωμένη ηλικιωμένη γυναίκα
δύσκολα μπορεί να σταθεί
έτσι την επόμενη φορά που θα είσαι
στο στόμα ενός λεωφορείου
δώσε ένα χέρι.
Ακόμα και η μανούλα σου
είναι ένα παιδί κοντά στο τέλος.

(1991)

*Από το βιβλίο “Front Lines – Selected Poems”, City Lights Pocket Poets Series No 55, 2002. Απόδοση: Δημήτρης Τρωαδίτης.