Χωρίς ταυτότητα στα δόντια, ζαρώνω τα σεντόνια.
Παλινδρομώ στο στρώμα που τα
ελατήρια τρίζουν ένταση, στηλοθέτες περιορισμού
και κίνησης.
Μακρηγορώ αλήθειες. Υπηρετώ την ευτυχία. Η
αγωνία μου στηρίζεται στον
κύκλο. Τον αθετώ. Παγώνω την τροχιά. Εσύ, ούτε
εφαπτομένη.
Σηκώνομαι.
*
Αφηγούμαι στη συστολή. Ζεσταίνω τους μηρούς.
Στριμώχνομαι.
Το λιμάνι με αγνοεί. Προσμονή.
Οραματίζομαι επιστροφή. Απεργούν τα
πηδάλια και σκοντάφτω σε κάθε κύμα.
Απόσταση.
330 σε ευθεία.
Άνοιξη το δρομολόγιο.
Αργεί.
*
Λες να ξεχάσω το χρώμα της φωνής μου;
Τεστάρω. Βραχνάδα. Ίσα που ακούγεται. Βήχω.
Ξαναμιλώ.
Ζεσταίνω γάλα. Μια κουταλιά μέλι.
Κυκλοφορώ γυμνόις με ην αγωνία του τέλους, το
άγχος της ανάσας και έναν
ίλιγγο να λογχίζει τα στερνά του φόβου.
*
Συνειδητοί αυτόχειρες, κρεμόμαστε από δύο λέξεις.
Αντωνυμία και ρήμα.

*Από τη συλλογή “Παρεστιγμένος”, Εκδόσεις ΠΑΝΟΠΤΙΚόΝ, Ιούνιος 2015.