Στο διάλλειμα

Καθώς ο συνάδερφος, όπως συνηθίζεται να λέγεται η νεροποντή συμφορά κι ο πόλεμος κατάσταση, κατά την διάρκεια του διαλείμματος της τρίτης ώρας, καταμεσής του γραφείου των διδασκόντων, με όση διαστροφή μπορούσε να διυλίζει από τα αναίσθητα, σχεδόν απάντα, μάτια των παραβρισκόμενων στην μάταια φωτισμένη από παράθυρα αίθουσα, εκθείαζε το μίσος της ανθρωπότητας για τον άνθρωπο λογαριάζοντας το ως την μόνη σωτήρια έξοδο από την καταραμένη και αναίσχυντη, σύμφωνα με τα λεγόμενά του, στιγμή της δημιουργίας. Τα παιδιά στο προαύλιο είχαν γραπώσει και στήσει στον τοίχο έναν περαστικό θεό, που για κακή του τύχη πέρναγε εκείνη την ώρα από το μυαλό τους, και τον πετροβολούσαν με τις αθώες τους, μικρές καρδιές που γελώντας και κλαίγοντας ξερνούσαν στις χούφτες τους. Το κουδούνι της τέταρτης ώρας χτύπησε επανειλημμένα μεσάνυχτα. Το μάθημα… μα ποιος χέστηκε για το μάθημα.

***

Ένας φίλος πρέπει να πεθαίνει πριν γίνει φίλος σου.
! Ένας φίλος ανασταίνεται όταν τον αποχωριστείς.
; Ένας φίλος πρέπει να σε σκοτώσει πριν γίνει φίλος σου.
! Ένας φίλος είναι ο νεκρός σου εαυτός.
*Ένας φίλος είναι η λήθη που σφιχταγκαλιάζεις πριν ξυπνήσεις.
; Ένας φίλος δεν λείπει ποτέ απ’ τον τάφο σου.
! Ένας φίλος επιβεβαιώνει τον θάνατό σου.
; Ένας φίλος δεν σου επιτρέπει να αυτοκτονήσεις μακριά του.
! Ένας φίλος μονοπωλεί την ιδέα του θανάτου.
; Ένας φίλος αρκεί για να συντριβείς.
! Ένας φίλος απαιτείται για να πεθάνεις.

*Από τις εκδόσεις Ένα Έρσι, Εκδόσεις “Αγαύη”, Αγρίνιο 2020.

**Η φωτογραφία της ανάρτησης είναι από το ιστολόγιο του ένα έτσι στο https://enaetsi.wordpress.com/