Πέρασε το χθες -γέλα!-
Ξεμπερδέψαμε με τα πέτρινα χρόνια -γέλα!-
Πέρασε και άφησε μονάχα
Παραφουσκωμένες κοιλιές
Κι άδεια κρανία.
Αναθερμαίνουμε ψυχρούς πολέμους
Με Βολταρέν και έμπλαστρα καψαϊκίνης
Μας καίει τα χέρια η δραστική ουσία
Αλλά εκεί εμείς, όλο τους τρίβουμε.
Το σήμερα ξημέρωσε -γέλα!-
Λάμπει στα ψηλά ο ήλιος -γέλα!-
Φοράμε πάνω μας τον Θεό
Για αντηλιακό υψηλού δείκτη
Και γυαλιά σκούρα
Άμα κοιτά πολύ ώρα τον ήλιο
Τυφλώνεται ο άνθρωπος
Και βλέπει αλλιώτικα μετά
Όλο ουράνιες σφαίρες.
Το αύριο θα ‘ρθει -γέλα!-
Είναι σίγουρο ότι θα μας προλάβει -γέλα!
Θα βαδίζουν άλλοι για μας
Τέρμα ο κόπος
Άλλοι θα μιλάνε και θα σκέφτονται
Εμείς μόνο φαΐ και καλοπέραση
Δεν έπιασε ακόμα η ξυλοκαΐνη την ψυχή σου; Γέλα!
Μα, γιατί δεν γελάς;

*Από τη συλλογή “Σε μια Olympia ’79”, Διαδικτυακή έκδοση, 2018.