Τα βράδια του Απρίλη

όταν μόλις έχει χαθεί

η λαμπρότητα της δύσης

Ερωτεύομαι το φως

καθώς αγκαλιάζει το βουνό

έχει υφή υπερκόσμιας αγνότητας

η λάμψη του ουρανού υποχωρεί

αμαχητί στο δειλινό

Παραδίνεται τελετουργικά

στο επερχόμενο σκοτάδι

ο κόσμος αλλάζει μορφή

σχήματα και συναισθήματα

αεικίνητα

στο κατώφλι της νύχτας

Τα άνθη αναδύουν το δυνατότερο άρωμα

Οι νοικοκυρές σφαλίζουν τα στόρια

Η ψύχρα στέλνει τα παιδιά στο σπίτι

Οι λάμπες του δρόμου αλλοιώνουν
την μυσταγωγία

Η αλλαγή ισορροπεί αθόρυβα
το αίμα γίνεται γαλήνιο

προσαρμόζεται στην τρυφερότητα
του φωτός

που σβήνει, αργολιώνει


Με παραδίνει στη νύχτα
η ανάσα

μικραίνει και υγραίνεται

όπως τα φύλλα του κήπου

όπως τα κλαδιά του βουνού

Και στο στήθος μου

ορμά σκοτεινός εναγκαλισμός.