Ένας άνθρωπος σιωπά ένας άνθρωπος ουρλιάζει
Μια πένθιμη σκιά μόνη μέσα σε κόκκινους κύκλους
Ένα δωμάτιο με μυστικά στο φως του φεγγαριού
Όταν βραδιάζει το ασημένιο γυαλί του καθρέπτη
Στο νεκρό παλάτι του ανασταίνεται με δάκρυα
Ένα λουλούδι διψασμένο ξεδιψάει με τη μουσική του πιάνου
Λέξεις φυτρώνουν στις ραπτομηχανές για να βοηθήσουν
Την ανεμόσκαλα την απογοητευμένη από τους ανέμους
Άναρθρες βασανισμένες χαρές λευκές τα δένδρα αριθμούν
Από το παράθυρο μια χρυσή αμμουδιά με αστρική μοναξιά
Τη φυγή του καλοκαιρινού έρωτα ασάλευτη νοσταλγεί

*Το ποίημα και η εικόνα της ανάρτησης αναδημοσιεύονται από εδώ: https://elikonia-xpsofias.blogspot.com/2020/04/blog-post_11.html?spref=fb&fbclid=IwAR1Iq4GT3XNVyNZxc_JUr72UF1AASAIFXIw4fKiPxTtgXVzq1I6kxfI9F0U